We’re both experts here…

My male colleague (a doctoral candidate close to completing his degree) wrote an email about organizing outreach activity to the head of a conservation non-profit in one of our fields of study. The email was overall formal in tone. My male colleague’s rank is clearly stated in his email signature. My female friend and I, also doctoral candidates and experts in our own right in this subfield, get mentioned in the email as “enthusiasts” that “hope to participate.” No mention is made of our rank and expertise in biology and conservation outreach. We’re not just random ladies off the street that are enthusiasts. We have spent the best years of our youth devoted to conservation and have spent time also training professionally for conservation outreach. If he had written “enthusiasts and fellow graduate students”…that would have made all the difference in the world. Moreover, my colleague of six years misspelled my name. When I mentioned the typo, he makes no apology and laughs it off as “hahah. I’m getting tired.”
I’m afraid of bringing the email up to our lab group and being labeled as “too sensitive” by him and our female boss. I also want to set an example about how microgressions do have consequence and show my younger female mentees that standing up for something is important. Sigh.

Story signed by : I’m getting tired too, dude

The story happened to me as a PhD student in the year 2014 around an academic institution ‘Not in Belgium’

Maternity is not an option, even in gender studies

I work in gender studies, a highly feminised domain that question sexism most of the time and even there, pregnancy during Phd is not an option (no matter your age and how long last your research contract). I hesitated a long time to point it out here because I didn’t want to criticize a domain that already challenge university in so many ways about sexism. But now that many stories have shown that the refusal of maternity is rooted in the university, I can say that a lot of teachers and researchers in gender studies I work with transmit it.

Maternity and research are opposed. And you can see it the most clearly in the reactions of many professors and researchers about the rare women who go over it and are pregnant during the Phd. Many time, I assisted at conversation that said ” What a bad idea, what was she thinking?” as if having a baby was not a conscious decision but the result of a moment of madness (does it remind you the way medicine conceived the woman as irresponsible and overwhelmed by her body in the nineteenth? Me, yes.)

A baby is only considered as a danger for the Phd, diverting the researcher from its goal and life: science. When gender studies investigate every other professions or history, the incompatibility between work and maternity is denounced. But research is not the same. It is an apart world. Making science is a much bigger job. But can I say that the highly flattering and positive image of the researcher giving his/her life to research etc transcended by her/his job is not neutral? It is a gendered and dated representation of the researcher from the time when university, science and researchers was only male and the question of private life and, more, the question of pregnancy, was simply absent. Unfortunately, this image is active for a lot of people, even for researchers working on women’s rights everyday.

This climate is aggravated by the sexism in the university. I remember a meeting when my research group had to choose the theme of the next colloquium. By strategy (and I agreed with), we deliberately didn’t choose subject like maternity and things that could be considered as “woman stuff” to avoid being “ghettoized”. As feminist researchers facing all this years of glorification of maternity in history, maternity is a subject of “bons mots” that show our distance with essentialism (above all, be sure not to be taken as a maternalist), not a subject of colloquium (or only in a roundabout way). I’m not saying that feminist are against maternity. It is a cliché. I’m saying that all this things put together reduce to silence the question of maternity at work even if this question is not closed, especially at university.

Because of this illegitimate “not now” climate, I spent many years convincing me that I didn’t want to have kids, that I will see later. And it took me so long (with a lot of personal pain) to go over this climate when I realized that in fact, I want kids now. Now that I’m facing the eventuality of a foreign post-doc and its practical issues, I regret not having done it before (besides, the “not now” discourse has been extended). Because of this and for other reasons, I want to take a time to ask myself what I want: continue research or not. And how to do it.

But, even if I stop, it will not be the end of the story. At the coffee break during the colloquium (this one not about “woman stuff”), a female professor in gender studies talked about a woman who decided to not continue in the university after her Phd and at the same time had her first kid. “What a pity”, she said “she abandonned”, clearly disappointed about her lack of feminist tenacity in a men’s world and talking about her as she has made the choice to be a stay-at-home mum (while she began a job in her domain. Just not at university). At the time a rapport was published about woman in research, these persons are the first to ask authorities about what they are doing to keep women in university, and I sincerely think it is wonderful. But I want to ask :

What are YOU doing to keep women in university ? Perhaps considering pregnancy as an eventuality (university has dispositions for that, I checked, finally) in place of a dangerous incongruity of a woman usually quite intellectual who has temporarily lost her mind could be a logical way to interact with all those women around thirty (and over) and a good way to start.

Story signed by : S.D.

The story happened to me as a PhD student in the year 2014 at an academic institution in Brussels

Wil je deze academische loopbaan wel echt?

Toen mijn proefschrift klaar was, en ik op mijn 28e aarzelde of ik door zou gaan met een academische loopbaan (ik had niet veel voorgangers, de meeste vrouwelijke doctoraatsstudenten die ik kende, verlieten de academische wereld na hun verdediging), legde ik de vraag voor aan mijn promotor. Hij merkte duidelijk mijn onzekerheid. Hij voedde die en zei dat het inderdaad een grote beslissing was en dat ik die niet lichtzinnig mocht nemen, dat ik ook dringend eens moest nadenken over welk leven ik wilde, en het feit of ik kinderen wou. Ik denk dat het vaderlijk goedbedoeld was. Maar er sprak de ondermijnende suggestie uit dat ik tot dan toe nog niet echt had nagedacht over mijn leven, dat ik geen echte keuze voor onderzoek gemaakt had, dat ik gewoon dat doctoraat ‘per ongeluk’ was begonnen en ‘per ongeluk’ had afgemaakt, en dat de vraag of ik een loopbaan als academicus wilde verstrengeld was met de vraag of ik kinderen wilde. Aan geen mannelijke collega van mij zou hij dat ooit zo voorgesteld hebben. Een beetje radeloos heb ik toen contact gezocht met een vrouwelijke hoogleraar in Amsterdam (in België kon ik er geen vinden in mijn discipline). Zij was gelukkig heel vriendelijk en wist wat ze moest zeggen: dat ik zelf de keuze mocht maken, en geen bevestiging nodig had van mannelijke professoren. En dat ik zo veel kinderen kon krijgen als ik wou. Ik heb bij het FWO een post-doc aangevraagd en die ook gekregen. Ik heb ondertussen een loopbaan in de academie, en word nog af en toe gekweld door de gedachte dat ik geen echte onderzoeker ben, het gevoel dat ik hier niet op mijn plaats ben. Maar ondertussen heb ik gelezen over de werking van implicit biases, en de interiorisatie van vooroordelen. En ik besef dat zowel mijn promotor als ik er het slachtoffer van waren. Zoals de verhalen op deze website getuigen, wordt er nog ontstellend vaak expliciet gediscrimineerd, waar ik persoonlijk tot dusver gelukkig weinig van gemerkt heb. Maar de impliciete discriminatie en de impliciete vooroordelen doen minstens evenveel schade die onopgemerkt blijft.

Story signed by : K

The story happened to me as a PhD student in the year(s) 2005-2009 at an academic institution in Flanders

Miss Jekyll & Dr Hide

J’ai récemment reçu un courrier en rapport avec la publication de ma thèse. Un simple accusé de réception, par courrier électronique, écrit par la secrétaire de l’éditeur. La seule chose que ma correspondante sait de moi, c’est que je suis une femme et que je viens de terminer ma thèse.
Du coup, son courrier commence par… “Chère Mademoiselle”.

Selon le dictionnaire, “Mademoiselle” est l’appellation employée pour désigner “une jeune fille ou une femme (présumée) non-mariée”. Donc, dans l’esprit de ma correspondante, une femme qui a fait une thèse est forcément jeune ou, à l’inverse, une vieille fille dans ses bouquins.Je ne suis ni l’une, ni l’autre. J’ai 38 ans, un homme et des enfants, ça va bien merci.

Est-il tellement inconcevable qu’une femme mariée ou plus âgée puisse faire des études ? Le doctorat serait-il inconciliable avec la vie conjugale (et je ne vous parle pas de la maternité) ? Lui viendrait-il seulement à l’idée d’écrire “Cher jeune homme” si j’étais un homme ? Ça n’a l’air de rien, mais le mot “mademoiselle” est tout bêtement condescendant, réducteur et archaïque.

Il est doublement aberrant qu’une femme puisse encore être caractérisée par sa situation matrimoniale et que celle-ci soit considérée comme incompatible avec une thèse.

Story signed by : Ms Jekyll & Dr Hide

The story happened to me as a PhD in the year 2014 at an academic institution in Wallonia

No kids allowed

Toen ik solliciteerde voor een doctoraatsbursaal, werd mij de vraag gesteld of ik toch geen 4 kinderen zou krijgen de komende 4 jaar. Deze vraag vond ik al zeer ongepast. Ik was niet van plan om meteen aan kinderen te beginnen en dit heb ik dan ook gezegd. Uiteindelijk bleek dat om ‘financiële redenen’ het onderzoeksproject niet van start kon gaan.

Achteraf hoorde ik – via gemeenschappelijke kennissen- dat de (mannelijke) professor die instond voor het onderzoeksproject vond dat ik teveel ‘oogde’ als iemand die klaar was voor kinderen en ik daardoor onvoldoende garanties kon bieden niet zwanger te worden.

Story signed by: m.

The story happened to me as a Master student in the year 2011 at an academic institution in Flanders

Vrouwen aan de haard in plaats van in het professoraat

In de periode na mijn doctoraat hadden we op de faculteit een zeer vrouwonvriendelijke beoordelingscommissie. Ik herinner me dat ik ooit kandideerde voor een plichtvak in onze opleiding, dat aansloot bij de discipline waarin ik jaren lang als assistent actief was en oefeningen verzorgde. Ondanks mijn goed gevuld CV haalde ik de eindmeet niet. Een lid uit de commissie sprak later uit de biecht en liet optekenen dat een ander lid uit de commissie, amper vijf jaar ouder dan ikzelf dus helemaal niet van de “oude generatie” zich had laten ontvallen dat vrouwen niet thuishoren in het professoraat, wel aan de haard…
In diezelfde periode kandideerde ik ook voor een ander vak. Eén van mijn tegenkandidaten was een collega, die later ook mijn echtgenoot werd. Hij had een mooi CV, maar ik had zowat vier keer zoveel publicaties achter mijn naam staan dan hij. We moesten op dezelfde dag verschijnen voor de beoordelingscommissie. Ik kreeg een spervuur van vragen over onder andere mijn publicaties. Sommige leden wisten zelfs niet eens waar ik mee bezig was – van dossierkennis gesproken. Mijn collega kwam na mij en was in vijf minuten terug buiten. Er kwamen geen vragen, geen opmerkingen. Drie keer raden wie eerste gerangschikt werd en wie tweede. Juist, ja.

Story signed by : helemaal vrouw

The story happened to me as a PhD in the year 2000-2004 at an academic institution in Flanders

Een aberratie?

Ik heb een paar mannelijke collega’s die mij steevast Delphine’tjeh’ noemen (vettige knipoog inbegrepen) maar ook een paar vrouwelijke collega’s met kinderen die het vanzelfspreken vinden om wegens ‘de kindjes’ steevast te kunnen passen voor ‘onregelmatige’ uren (na 17u, ‘s morgens voor 9u30, zaterdagvoormiddag, etc.). Dit kan dan meestal op heel veel begrip rekenen bij de mannen, althans waar ik werk.
Ik ben die “standaard” hardgrondig beu, temeer omdat vrouwelijke kinderloze academici en mannelijke academici met kinderen (die gedeelde verantwoordelijkheid over deze kinderen willen dragen) volgens deze regeling blijkbaar een abberatie zijn.

Story signed by: Delphine’tjeh’

The story happened to me as a PhD student in the year 2014 at an academic institution in Flanders

Hoe goed bedoelde beslissingen toch seksistisch kunnen zijn !

Onze onderzoeksgroep organiseert een officiële opening van het nieuwe labo. Deze opening gaat door enkele weken na de geplande geboorte van mijn dochter.
Mijn promotor vraagt iedereen in de groep om bij te springen die dag. Maar … ongetwijfeld vanuit oprecht goede bedoelingen, niet aan mij. De reden na hem hierover aangesproken te hebben: “je wil ongetwijfeld die tijd doorbrengen met je baby”.

Story signed by: positivo

The story happened to me as a Post Doc in the year 2010 at an academic institution in Flanders

Vive l’adoption… ou à peu près!

Juillet année 0: “Vous allez adopter … c’est merveilleux, quel beau projet de vie et blablablabla”

Juillet année 1: Une grosse conférence internationale est en chantier, j’en suis la cheville ouvrière (cheville étant féminin) et j’annonce mon départ imminent pour aller chercher les enfants… “C’est catastrophique … vous savez que le droit ne prévoit rien pour les congés d’adoption (ce qui à l’époque était assez vrai) … il n’est pas question de jouer les prolongations, cette conférence est trop importante pour l’Université!”

Je suis sortie mortifiée, pire, coupable d’abandonner le navire … Un navire qui à l’époque n’avait que des capitaines (et ça c’est masculin).

Je suis aujourd’hui prof ordinaire (membre du club des 10%) et me bats pour que ce genre de culpabilité perverse ne brise plus les projets et les vies de mes collègues femmes … mais aussi hommes.

Story signed by: Coco

The story happened to me as a PhD in the year 2000 at an academic institution in Wallonia

“Academic Life and Family”

I work in a research group of seven people as the only woman. The leader of the group, my boss, frequently starts our meetings by expressing his surprise that I, a mother, manage to be present and by asking who is taking care of my children while I am away. None of the male colleagues who have families gets similar attention. Their family life is not a topic of our research meetings. This well known professor has set a terrible example for his junior colleagues, because when he is away someone else from the group will pose me “the family question” thinking it is a friendly way to acknowledge my presence.

Story signed by: Anna K.

This story happened to me as a PhD in the year 2013, around an academic institution in Flanders.