Beste Professor, toon aub wat meer respect voor…

Toen ik vol idealisme begon als vorser, was ik blij dat ik iets kon bijdragen aan mijn alma mater. Ik keek er naar uit, de collega’s, het onderzoeksleven en het opleiden van jonge leergierige studenten. Zo eentje zoals we zelf waren, al die jaren geleden.

Tijdens ons eerste gesprek viel u al meteen met de deur in huis. Of ik misschien toch liever niet zwanger zou worden tijdens mijn onderzoek. Want dat zou – volgens u – het onderzoek alleen maar bemoeilijken en er waren toch al genoeg onderzoekers en vrouwelijke professoren met kinderen. Bovendien zou het imago van de onderzoeksgroep hier wel eens onder kunnen lijden. Dus, als ik plannen had in die richting, best even opbergen. Voor een jaar of zeven.

Toen de onderzoeksgroep het wat minder deed, ging u – zoals een goede professor betaamt – op zoek naar ‘vers bloed’. U keek daarbij niet naar de opleiding, kwalificaties of diploma’s, maar wel naar het uiterlijk van de nieuwe werknemers. Dat de nieuwe werknemer in kwestie geen diploma, noch ervaring had, was bijzaak. Ze was een streling voor het oog – dat was blijkbaar voldoende. Dat u nadien, te pas en te onpas, ook aan de overige werknemers vroeg of u geen briljante keuze had gemaakt, vond u de normale gang van zaken.

Overigens, de opmerkingen die u samen met de andere collega’s maakte op personeelsfeestjes, daar had ik het toch wat moeilijk mee. Alsof die enkele kilo’s meer bij de ene collega echt een verschil maakten voor dat specifieke onderzoek. En of het kapsel, dat u liever wat langer zag, hét verschil zou maken in de academische wereld.

Beste professor, ik zou u toch willen vragen om iets meer respect te tonen voor de onderzoekers. Want binnenkort worden we meteen allemaal zwanger in de eerste week, wordt er geen onderzoek gedaan en moet u misschien zelf eens wat beginnen schrijven.

Story signed by: Bea

The story happened to me as a PhD Student in the year 2012 at an academic institution in Flanders

Vrouw mocht voorzitter examencommissie niet vervangen

Toen ik jaren geleden secretaris van de examencomissie was, zou ik volgens de gewone gang van zaken de voorzitter vervangen op de plechtige proclamatie, wanneer die niet kon aanwezig zijn. Het Bureau van de Faculteit besloot echter dat dit niet kon “omdat het een plechtige aangelegenheid was waarop ouders kwamen luisteren.”

Toen er meer uitleg gevraagd werd aan het Bureau, stelde de decaan dat er een ongeschreven regel was dat docenten niet publiek konden proclameren en dat hiermee de zaak gesloten was. Het jaar erna stond er een mannelijke docent op het podium ter vervanging van een afwezige voorzitter.

Story signed by : Cad

The story happened to me as a Professor in the year 2000-2004 at an academic institution in Flanders.

“Genderdiscriminatie bij Aanwerving ZAP”

Het hing al een tijdje in de lucht op de vakgroep dat er een BOF ZAP (=professor) positie ging komen rond mijn thema. Aangezien alle postdocs bij ons rond dat thema werkten, ging ik er van uit dat we hier allemaal voor konden kandideren en een eerlijke kans maakten in een faire procedure.

Met het oog op deze aankomende vacature had ik mijn inspanningen de voorbije twee jaar nog meer opgevoerd en had ik ondertussen een redelijk indrukwekkend cv uitgebouwd. Ik had bijvoorbeeld het meeste A1 publicaties (academische publicaties in toptijdschriften) van al mijn collega’s. Dit is normaal gezien een erg belangrijk criterium bij aanwervingen.

In 2012 werd ik onverwacht tijdens een receptie na een doctoraatsverdediging van een collega apart geroepen door mijn diensthoofden. Daar deelden ze mij mee dat ze ‘lang en hard hadden nagedacht’ en dat ze de BOF-ZAP positie aan mijn jongere mannelijke collega gingen ‘geven’. Op dat moment was de vacature zelfs nog niet uitgeschreven of bekendgemaakt en had er ook niks van procedure, sollicitatiedossier of gesprek plaats gevonden. Dit kwam voor mij volledig uit de lucht vallen. Ze hebben mij nooit om mijn CV of een motivatie of wat dan ook gevraagd. Ik had hun voordien duidelijk later weten dat ik mee wilde dingen voor deze job via de sollicitatieprocedure.

Nog voor ze objectieve criteria vergeleken hadden of wat dan ook, hadden ze al bepaald dat mijn jongere collega toch de beste was. Dit is uiteraard volledig tegen de procedure die moet gevolgd worden om een Bijzonder Onderzoeksfonds Professor – voor het leven – aan te stellen. Dit gaat om publieke middelen, dus dit moet gebeuren met een faire procedure om de beste kandidaat voor deze job te bekomen (ook externen moeten kunnen meedingen!). Daarenboven moet dit beslist worden door een groep onafhankelijke experts en niet door betrokken individuen die vriendschapsrelaties hebben opgebouwd met hun mensen.

Toen ik hen vertelde dat ik het oneens was met hun beslissing en de argumenten op een rijtje zette waarom de beslissing onfair was (ik heb meer A1s, ik heb een jaar en half meer ervaring, ik heb zes keer een visiting scholarship gedaan in het buitenland, ik heb 3 keer een prestigieuze beurs binnengehaald…) kwamen ze niet af met tegenargumenten.

Story signed by: M.

This story happened to me as a Post Doc in the year 2012, around an academic institution in Flanders.

“Verder Studeren is voor Jongens?”

In het laatste jaar van mijn master werden een aantal beurzen beschikbaar gemaakt om een extra jaar in het buitenland te studeren. Alle geïnteresseerden moesten zich bij een van de professoren in de faculteit aanmelden. Toen ik op gesprek ging bij de prof, gebeurde er iets vreemds – iets waarop ik niet voorbereid was. Het hele gesprek lang moest ik mij verdedigen tegen het uitgesproken beeld van die prof. dat ik maar beter iets praktisch zou doen. Ik wilde echt wel verder studeren, bleef mijn refrein, maar dat bleek in dovemansoren te vallen. Mijn pogingen om meer te vertellen over mijn theoretische interesses werden telkens onderbroken en de vragen richting ‘praktijk’ geduwd. Toen ik mijn verbazing later deelde met een bevriende student die ook op gesprek geweest was, bleek dat zijn gesprek heel anders verliep: hij had rustig kunnen vertellen over wat hij al dan niet wilde gaan verder studeren en zijn theoretische interesses. Hij kreeg de beurs, ik niet.

Het feit dat ik daarna een beurs kreeg om te doctoreren (niet aan de universiteit in kwestie, meer nog, niet in Belgie), had ik alvast niet aan deze prof, noch aan de hele sfeer in die faculteit, te danken – waar de heersende opvattingen over de tweedeling tussen ‘theorie’ (kennis, wetenschap,…) en ‘praktijk’ duidelijk gegenderd waren. En ik ben er zeker van dat die prof zich van geen vuiltje bewust was, en wellicht over zichzelf dacht in termen van iemand die m/v gelijkheid ter harte neemt.

Story signed by : Theory is for Girls

This story happened to me as a Master student in the year(s) < 2000, around an academic institution in Flanders