Tegenwind

Als vrouwelijke professor in één van de meest mannelijke disciplines (ingenieurswetenschappen) ben ik volledig vóór de gelijke behandeling van mannen en vrouwen. Ook is het voor diegenen die met sexisme te maken hebben wellicht een opluchting om hun verhalen ergens kwijt te kunnen. Nochtans vrees ik wel dat een website zoals deze nogal een negatief beeld geeft. Het is zeker NIET zo dat vrouwonvriendelijkheid heerst in alle academische faculteiten en alle instellingen. Ikzelf heb tijdens mijn loopbaan nooit rechtstreeks te maken gekregen met enige vorm van sexisme en zie ronddom mij dat het maken van sexistische opmerkingen eerder een geïsoleerd fenomeen is bij sommige collega’s. Ik zou het dan ook mooi vinden als jullie in jullie analyse ook verhalen zoals het mijne zouden opnemen. Momenteel worden veel inspanningen gedaan om meer vrouwen en meisjes aan te trekken naar de academische wereld in traditioneel eerder ‘mannelijk’ getinte richtingen. Door enkel negatieve verhalen te tonen schrik je meisjes eerder af, terwijl het volgens mij juist nodig is om ze een realistisch beeld te geven en ze te wijzen op de kracht van vrouwen.

Story Signed by: Tegenwind

The story happened to me as a professor at an academic institution in Flanders

Wil je deze academische loopbaan wel echt?

Toen mijn proefschrift klaar was, en ik op mijn 28e aarzelde of ik door zou gaan met een academische loopbaan (ik had niet veel voorgangers, de meeste vrouwelijke doctoraatsstudenten die ik kende, verlieten de academische wereld na hun verdediging), legde ik de vraag voor aan mijn promotor. Hij merkte duidelijk mijn onzekerheid. Hij voedde die en zei dat het inderdaad een grote beslissing was en dat ik die niet lichtzinnig mocht nemen, dat ik ook dringend eens moest nadenken over welk leven ik wilde, en het feit of ik kinderen wou. Ik denk dat het vaderlijk goedbedoeld was. Maar er sprak de ondermijnende suggestie uit dat ik tot dan toe nog niet echt had nagedacht over mijn leven, dat ik geen echte keuze voor onderzoek gemaakt had, dat ik gewoon dat doctoraat ‘per ongeluk’ was begonnen en ‘per ongeluk’ had afgemaakt, en dat de vraag of ik een loopbaan als academicus wilde verstrengeld was met de vraag of ik kinderen wilde. Aan geen mannelijke collega van mij zou hij dat ooit zo voorgesteld hebben. Een beetje radeloos heb ik toen contact gezocht met een vrouwelijke hoogleraar in Amsterdam (in België kon ik er geen vinden in mijn discipline). Zij was gelukkig heel vriendelijk en wist wat ze moest zeggen: dat ik zelf de keuze mocht maken, en geen bevestiging nodig had van mannelijke professoren. En dat ik zo veel kinderen kon krijgen als ik wou. Ik heb bij het FWO een post-doc aangevraagd en die ook gekregen. Ik heb ondertussen een loopbaan in de academie, en word nog af en toe gekweld door de gedachte dat ik geen echte onderzoeker ben, het gevoel dat ik hier niet op mijn plaats ben. Maar ondertussen heb ik gelezen over de werking van implicit biases, en de interiorisatie van vooroordelen. En ik besef dat zowel mijn promotor als ik er het slachtoffer van waren. Zoals de verhalen op deze website getuigen, wordt er nog ontstellend vaak expliciet gediscrimineerd, waar ik persoonlijk tot dusver gelukkig weinig van gemerkt heb. Maar de impliciete discriminatie en de impliciete vooroordelen doen minstens evenveel schade die onopgemerkt blijft.

Story signed by : K

The story happened to me as a PhD student in the year(s) 2005-2009 at an academic institution in Flanders

No kids allowed

Toen ik solliciteerde voor een doctoraatsbursaal, werd mij de vraag gesteld of ik toch geen 4 kinderen zou krijgen de komende 4 jaar. Deze vraag vond ik al zeer ongepast. Ik was niet van plan om meteen aan kinderen te beginnen en dit heb ik dan ook gezegd. Uiteindelijk bleek dat om ‘financiële redenen’ het onderzoeksproject niet van start kon gaan.

Achteraf hoorde ik – via gemeenschappelijke kennissen- dat de (mannelijke) professor die instond voor het onderzoeksproject vond dat ik teveel ‘oogde’ als iemand die klaar was voor kinderen en ik daardoor onvoldoende garanties kon bieden niet zwanger te worden.

Story signed by: m.

The story happened to me as a Master student in the year 2011 at an academic institution in Flanders

Al die blonde miekes …

Naast zijn gebruikelijke andere opmerkingen over de inferioriteit van vrouwelijke studenten, zei de professor aan de aula 1e jaars rechtenstudenten: ‘Al die blonde miekes, die zie je hier volgend jaar niet meer terug’. Geen woord over (al dan niet blonde) mannelijke medestudenten.

Story signed by : afgestudeerde rechtenstudent

The story happened to me as a Bachelor student in the year 2010 at an academic institution in Flanders

Vrouwen aan de haard in plaats van in het professoraat

In de periode na mijn doctoraat hadden we op de faculteit een zeer vrouwonvriendelijke beoordelingscommissie. Ik herinner me dat ik ooit kandideerde voor een plichtvak in onze opleiding, dat aansloot bij de discipline waarin ik jaren lang als assistent actief was en oefeningen verzorgde. Ondanks mijn goed gevuld CV haalde ik de eindmeet niet. Een lid uit de commissie sprak later uit de biecht en liet optekenen dat een ander lid uit de commissie, amper vijf jaar ouder dan ikzelf dus helemaal niet van de “oude generatie” zich had laten ontvallen dat vrouwen niet thuishoren in het professoraat, wel aan de haard…
In diezelfde periode kandideerde ik ook voor een ander vak. Eén van mijn tegenkandidaten was een collega, die later ook mijn echtgenoot werd. Hij had een mooi CV, maar ik had zowat vier keer zoveel publicaties achter mijn naam staan dan hij. We moesten op dezelfde dag verschijnen voor de beoordelingscommissie. Ik kreeg een spervuur van vragen over onder andere mijn publicaties. Sommige leden wisten zelfs niet eens waar ik mee bezig was – van dossierkennis gesproken. Mijn collega kwam na mij en was in vijf minuten terug buiten. Er kwamen geen vragen, geen opmerkingen. Drie keer raden wie eerste gerangschikt werd en wie tweede. Juist, ja.

Story signed by : helemaal vrouw

The story happened to me as a PhD in the year 2000-2004 at an academic institution in Flanders

Een aberratie?

Ik heb een paar mannelijke collega’s die mij steevast Delphine’tjeh’ noemen (vettige knipoog inbegrepen) maar ook een paar vrouwelijke collega’s met kinderen die het vanzelfspreken vinden om wegens ‘de kindjes’ steevast te kunnen passen voor ‘onregelmatige’ uren (na 17u, ‘s morgens voor 9u30, zaterdagvoormiddag, etc.). Dit kan dan meestal op heel veel begrip rekenen bij de mannen, althans waar ik werk.
Ik ben die “standaard” hardgrondig beu, temeer omdat vrouwelijke kinderloze academici en mannelijke academici met kinderen (die gedeelde verantwoordelijkheid over deze kinderen willen dragen) volgens deze regeling blijkbaar een abberatie zijn.

Story signed by: Delphine’tjeh’

The story happened to me as a PhD student in the year 2014 at an academic institution in Flanders

“Lieve meid, lieve schat”

Mijn promotor noemde me een volledig jaar ‘lieve meid’ en ‘lieve schat’. Mijn mannelijke collega’s kregen geen ‘koosnaampjes’. Deze bejegening was erg betuttelend en paternalistisch. Ik ben vertrokken en dit was een van de redenen.

Story signed by: L.

The story happened to me as a PhD student in the year 2012 at an academic institution in Brussels

Hoe goed bedoelde beslissingen toch seksistisch kunnen zijn !

Onze onderzoeksgroep organiseert een officiële opening van het nieuwe labo. Deze opening gaat door enkele weken na de geplande geboorte van mijn dochter.
Mijn promotor vraagt iedereen in de groep om bij te springen die dag. Maar … ongetwijfeld vanuit oprecht goede bedoelingen, niet aan mij. De reden na hem hierover aangesproken te hebben: “je wil ongetwijfeld die tijd doorbrengen met je baby”.

Story signed by: positivo

The story happened to me as a Post Doc in the year 2010 at an academic institution in Flanders

Vrouwen kunnen ook nooit zwijgen

Zoals elke week had ik een vergadering met een thesisstudent in het labo. Het labo is een ruimte waarin studenten en onderzoekers samen werken en discussiëren. Plots komt een professor binnen en kondigt aan dat er zo dadelijk een presentatie zal doorgaan (vermoedelijk omdat hij een vergaderzaal was vergeten te reserveren). Beleefd zetten we onze vergadering met een aangepast praatvolume verder. Een kwartier later komt een eerste vermaning: “Kan dat niet wat stiller, ja?”. Een beetje geschrokken gaan we door met de vergadering op fluistertoon. De volgende dag kruis ik de professor in de gang. Tijdens het voorbijgaan zegt hij “Vrouwen kunnen ook nooit zwijgen”.
Ik was zo ontdaan dat ik niet wist hoe te reageren.

Story signed by : Tinne

The story happened to me as a PhD student in the year 2005-2009 at an academic institution in Flanders

Moeder vs Vrouw

De drie kinderen van een mannelijke collega en van mezelf zijn nagenoeg (op een paar maanden na) dezelfde leeftijd. Toch werd enkel aan mij gevraagd of ik het niet wat rustiger aan wou doen, nu ik drie kinderen heb. Toen ik de prof vroeg of hij dat ook aan mijn mannelijke collega had gevraagd, antwoordde hij doodleuk: “Waarom? Hij is een man, jij bent een moeder…” Blijkbaar stopt het vrouw zijn als je kinderen krijgt.

Het zijn trouwens niet enkel de mannen, maar echt 90% van de bevolking VERWACHT dat je als moeder minder gaat werken. Full time werken als moeder is blijkbaar bijna een doodzonde. Niemand heeft al eens tegen me gezegd: Proficiat dat je dat doet, een positief voorbeeld stellen en tonen dat het ook kan, werken en mama zijn, vele mensen zeggen me wel, dat is toch niet vol te houden en zo kun je toch niet optimaal presteren en blablabla.

In de ogen van de mannen zijn ze zeer gezinsvriendelijk, want oh zo bezorgd, ik noem dat gewoon bemoeizucht en een gemakkelijk excuus om me aan de kant te schuiven.

Story signed by : me

The story happened to me as a PhD Student in the years 2005-2009 at an academic institution in Flanders