Wil je deze academische loopbaan wel echt?

Toen mijn proefschrift klaar was, en ik op mijn 28e aarzelde of ik door zou gaan met een academische loopbaan (ik had niet veel voorgangers, de meeste vrouwelijke doctoraatsstudenten die ik kende, verlieten de academische wereld na hun verdediging), legde ik de vraag voor aan mijn promotor. Hij merkte duidelijk mijn onzekerheid. Hij voedde die en zei dat het inderdaad een grote beslissing was en dat ik die niet lichtzinnig mocht nemen, dat ik ook dringend eens moest nadenken over welk leven ik wilde, en het feit of ik kinderen wou. Ik denk dat het vaderlijk goedbedoeld was. Maar er sprak de ondermijnende suggestie uit dat ik tot dan toe nog niet echt had nagedacht over mijn leven, dat ik geen echte keuze voor onderzoek gemaakt had, dat ik gewoon dat doctoraat ‘per ongeluk’ was begonnen en ‘per ongeluk’ had afgemaakt, en dat de vraag of ik een loopbaan als academicus wilde verstrengeld was met de vraag of ik kinderen wilde. Aan geen mannelijke collega van mij zou hij dat ooit zo voorgesteld hebben. Een beetje radeloos heb ik toen contact gezocht met een vrouwelijke hoogleraar in Amsterdam (in België kon ik er geen vinden in mijn discipline). Zij was gelukkig heel vriendelijk en wist wat ze moest zeggen: dat ik zelf de keuze mocht maken, en geen bevestiging nodig had van mannelijke professoren. En dat ik zo veel kinderen kon krijgen als ik wou. Ik heb bij het FWO een post-doc aangevraagd en die ook gekregen. Ik heb ondertussen een loopbaan in de academie, en word nog af en toe gekweld door de gedachte dat ik geen echte onderzoeker ben, het gevoel dat ik hier niet op mijn plaats ben. Maar ondertussen heb ik gelezen over de werking van implicit biases, en de interiorisatie van vooroordelen. En ik besef dat zowel mijn promotor als ik er het slachtoffer van waren. Zoals de verhalen op deze website getuigen, wordt er nog ontstellend vaak expliciet gediscrimineerd, waar ik persoonlijk tot dusver gelukkig weinig van gemerkt heb. Maar de impliciete discriminatie en de impliciete vooroordelen doen minstens evenveel schade die onopgemerkt blijft.

Story signed by : K

The story happened to me as a PhD student in the year(s) 2005-2009 at an academic institution in Flanders

Posted under: sexism story

Tagged as: , , ,

Leave a Reply