Moeder vs Vrouw

De drie kinderen van een mannelijke collega en van mezelf zijn nagenoeg (op een paar maanden na) dezelfde leeftijd. Toch werd enkel aan mij gevraagd of ik het niet wat rustiger aan wou doen, nu ik drie kinderen heb. Toen ik de prof vroeg of hij dat ook aan mijn mannelijke collega had gevraagd, antwoordde hij doodleuk: “Waarom? Hij is een man, jij bent een moeder…” Blijkbaar stopt het vrouw zijn als je kinderen krijgt.

Het zijn trouwens niet enkel de mannen, maar echt 90% van de bevolking VERWACHT dat je als moeder minder gaat werken. Full time werken als moeder is blijkbaar bijna een doodzonde. Niemand heeft al eens tegen me gezegd: Proficiat dat je dat doet, een positief voorbeeld stellen en tonen dat het ook kan, werken en mama zijn, vele mensen zeggen me wel, dat is toch niet vol te houden en zo kun je toch niet optimaal presteren en blablabla.

In de ogen van de mannen zijn ze zeer gezinsvriendelijk, want oh zo bezorgd, ik noem dat gewoon bemoeizucht en een gemakkelijk excuus om me aan de kant te schuiven.

Story signed by : me

The story happened to me as a PhD Student in the years 2005-2009 at an academic institution in Flanders

Does getting up at night make me unfit for research?

My supervisor told me, after the birth of my second child, seeing that I was tired from getting up at night: “I will be forced to state in your application for FWO funding that you are not in optimal shape to conclude this research”

Story signed by: Getting Up At Night

The story happened to me as a Post Doc year(s) 2005-2009 at an academic institution in Flanders

Beste Professor, toon aub wat meer respect voor…

Toen ik vol idealisme begon als vorser, was ik blij dat ik iets kon bijdragen aan mijn alma mater. Ik keek er naar uit, de collega’s, het onderzoeksleven en het opleiden van jonge leergierige studenten. Zo eentje zoals we zelf waren, al die jaren geleden.

Tijdens ons eerste gesprek viel u al meteen met de deur in huis. Of ik misschien toch liever niet zwanger zou worden tijdens mijn onderzoek. Want dat zou – volgens u – het onderzoek alleen maar bemoeilijken en er waren toch al genoeg onderzoekers en vrouwelijke professoren met kinderen. Bovendien zou het imago van de onderzoeksgroep hier wel eens onder kunnen lijden. Dus, als ik plannen had in die richting, best even opbergen. Voor een jaar of zeven.

Toen de onderzoeksgroep het wat minder deed, ging u – zoals een goede professor betaamt – op zoek naar ‘vers bloed’. U keek daarbij niet naar de opleiding, kwalificaties of diploma’s, maar wel naar het uiterlijk van de nieuwe werknemers. Dat de nieuwe werknemer in kwestie geen diploma, noch ervaring had, was bijzaak. Ze was een streling voor het oog – dat was blijkbaar voldoende. Dat u nadien, te pas en te onpas, ook aan de overige werknemers vroeg of u geen briljante keuze had gemaakt, vond u de normale gang van zaken.

Overigens, de opmerkingen die u samen met de andere collega’s maakte op personeelsfeestjes, daar had ik het toch wat moeilijk mee. Alsof die enkele kilo’s meer bij de ene collega echt een verschil maakten voor dat specifieke onderzoek. En of het kapsel, dat u liever wat langer zag, hét verschil zou maken in de academische wereld.

Beste professor, ik zou u toch willen vragen om iets meer respect te tonen voor de onderzoekers. Want binnenkort worden we meteen allemaal zwanger in de eerste week, wordt er geen onderzoek gedaan en moet u misschien zelf eens wat beginnen schrijven.

Story signed by: Bea

The story happened to me as a PhD Student in the year 2012 at an academic institution in Flanders

A female lecturer? Unimaginable…

As a PhD fellow, I was asked to give a guest lecture in a different department. When I arrived (more than on time), and wanted to enter my class room, I was intercepted rather rudely by a secretary saying something along the lines of “where do you think you’re going, miss? Students are not allowed in the class room, you have to wait in the corridor until the lecturer arrives and he will then invite you in.”

When I explained I was, in fact, the lecturer, she shrugged, saying there was no way she could have known that. No apology whatsoever.

On that occasion (as on many later on), I realised that sexism is not just a male-vs-female problem, all too often it’s women stereotyping other women.

Story signed by : A female lecturer (yes, really)

The story happened to me as a PhD Student in the year(s) 2005-2009 at an academic institution not in Belgium.

Vive l’adoption… ou à peu près!

Juillet année 0: “Vous allez adopter … c’est merveilleux, quel beau projet de vie et blablablabla”

Juillet année 1: Une grosse conférence internationale est en chantier, j’en suis la cheville ouvrière (cheville étant féminin) et j’annonce mon départ imminent pour aller chercher les enfants… “C’est catastrophique … vous savez que le droit ne prévoit rien pour les congés d’adoption (ce qui à l’époque était assez vrai) … il n’est pas question de jouer les prolongations, cette conférence est trop importante pour l’Université!”

Je suis sortie mortifiée, pire, coupable d’abandonner le navire … Un navire qui à l’époque n’avait que des capitaines (et ça c’est masculin).

Je suis aujourd’hui prof ordinaire (membre du club des 10%) et me bats pour que ce genre de culpabilité perverse ne brise plus les projets et les vies de mes collègues femmes … mais aussi hommes.

Story signed by: Coco

The story happened to me as a PhD in the year 2000 at an academic institution in Wallonia

Introducing a Pregnant Postdoc

A prominent professor from abroad visited our research group. My promoter introduced all my male colleagues by saying their name and the research topic their working on. Then he introduced me: “And this is Ann, she is going to help me with the teaching… (I was just appointed as teaching staff, 30% of my time), but I just found out that she is pregnant, so I will not be able to take a lot advantage of it”.

He meant no harm, he considered this friendly and funny. I was affronted by the fact that my research was completely overlooked, even more than by the remark on the pregnancy, which was absurd, since I finished compiling new course notes and taught half of the course before my delivery.

Story signed by: Ann

The story happened to me as a Post Doc in the year 2010 at an academic institution in Flanders

You don’t have to go to bed with him !

Shortly after I started working as a PhD student, I became entangled in a conflict with my male supervisor about how the research should be carried out. After a long and painful struggle, arbitration settled the conflict to my advantage.

In the run-up to the arbitration I had several meetings with the faculty dean. In one of these meetings he looked at me, and sighed: “What’s the problem? You only have to work with him. You don’t have to go to bed with him”. Absolutely gobsmacked, I was. To my surprise the professor and senior lecturer, both women, who attended the meeting remained silent. I had too much on my plate already, to pursue the dean’s remark.

Until now, I still don’t understand why my two senior colleagues preferred to keep quiet.

Story signed by: J. van der Pol

The story happened to me as a PhD at an academic institution in Flanders

Vrouw mocht voorzitter examencommissie niet vervangen

Toen ik jaren geleden secretaris van de examencomissie was, zou ik volgens de gewone gang van zaken de voorzitter vervangen op de plechtige proclamatie, wanneer die niet kon aanwezig zijn. Het Bureau van de Faculteit besloot echter dat dit niet kon “omdat het een plechtige aangelegenheid was waarop ouders kwamen luisteren.”

Toen er meer uitleg gevraagd werd aan het Bureau, stelde de decaan dat er een ongeschreven regel was dat docenten niet publiek konden proclameren en dat hiermee de zaak gesloten was. Het jaar erna stond er een mannelijke docent op het podium ter vervanging van een afwezige voorzitter.

Story signed by : Cad

The story happened to me as a Professor in the year 2000-2004 at an academic institution in Flanders.

PhD in babysitting?

A colleague of mine is a talented and promising PhD student. We share an office. Once our professor walked in and told us they were looking for babysitters in his neighbourhood and whether my colleague would be interested in singing up. I was amazed: not only is it not allowed to work next to your PhD project ( grant prohibits this) , my boss actively encourages one of our promising students to take care of other peoples children, instead of telling her to focus on her PhD, like he should. Another PhD student in the lab was at that moment struggling for money, he didn’t get his grant and there was no budget reserved to back him up. He never got the same question though.

Story signed by : sickandtiredofsexism

“A mother should be with her kids at home”

I was doing my postdoc abroad, and became pregnant for the second time.I met a former postdoc of that lab, and she said “ah, I heard you’re going to leave science?”. I was surprised because I never told anyone that was my plan, so I asked where she got that idea.

It turned out my lab head had told her that “because now that I would have 2 kids, I would not be able to stay in science”. For him, having kids and not staying at home for them as a mother, was unthinkable. “Why else do you have kids of your own? To have them raised by somebody else?” he once asked me. He also had 2 kids, and had his wife (also PhD!) stay at home for them.

It’s more than 10 years later, I have 3 kids now, and I’m still in science…

Story signed by : scientist & mom

This story happened to me as a Post Doc in the years 2000-2004, around an academic institution in [Not in Belgium]